اشک چشم دلمان چگّه کنان ؛ میچکد بردل خاک؛
تا مگر باغ وطن لاله دمد ، جابجا ، پشت به پشت از دل پاک ،
تو مرا سوی گل لاله بخوان با دل شاد؛
که برآن بوسه ی خون سجده به آزادی نهاد؛
تو بیادم بسپار !
تو بیادم بسپاری که شود این دل رنجور من از شادی هلاک.
تو به هر برگ گل لاله چو خون بوسه گذار؛
که به صد مژده به آزادی، گران ، به همه سینه سپر کرده و چاک !.
تو بیادم بسپار! تو بیادم بسپار!
*****
د.ساسان ایرانپور
برای خانواده ی استاد محّمد ملکی
1/ شهریور / 1388
+ نوشته شده توسط هفتسین در جمعه سی ام مرداد 1388 و ساعت
2:8 |